Alternatywą dla konfliktu jest porozumienie, celem negocjacji jest osiągnięcie porozumienia, a metodą jego osiągnięcia może być dialog.
Mianem dialogu społecznego nazwać można całokształt wzajemnych relacji między głównymi partnerami społecznymi, tj. pomiędzy związkami zawodowymi i organizacjami pracodawców, oraz ich stosunki (dwustronne lub trójstronne) z organami państwowymi, takimi jak rząd i jego agendy, władze komunalne, samorząd lokalny czy inne instytucje, wyrażające się w mechanizmach rokowań, układów i porozumień oraz w rozwiązywaniu sporów zbiorowych.
Strony dialogu społecznego
Partnerzy dialogu społecznego, określani jako podmioty zbiorowych stosunków pracy, tworzą poprzez swoje przedstawicielstwa strony dialogu społecznego, i tak:
W wojewódzkich komisjach dialogu społecznego wyróżnia się dodatkowo stronę samorządową, która składa się z reprezentantów marszałka województwa.
Przedmiot dialogu społecznego
Przedmiotem dialogu społecznego (tradycyjnie rozumianego) jest wspólne kształtowanie stosunków zawodowych, warunków pracy, płac, świadczeń socjalnych, a także innych zagadnień polityki gospodarczej, będących przedmiotem zainteresowania i kompetencji wszystkich stron oraz stosunków między partnerami i ich wzajemnych zobowiązań.
Dialog partnerów społecznych nie zastępuje rządu ani parlamentu w procesie podejmowania decyzji w państwie. Procedura ta pozwala jednak na poszukiwanie praktycznego konsensusu i wyważenie decyzji, co ułatwia ich społeczną akceptację.
Warunki dialogu społecznego
Warunkami dialogu społecznego istotnymi dla jego autentyczności i skuteczności są:
Poziomy / szczeble dialogu społecznego
Formy dialogu społecznego
Alternatywą dla konfliktu jest porozumienie, celem negocjacji jest osiągnięcie porozumienia, a metodą jego osiągnięcia może być dialog.
Mianem dialogu społecznego nazwać można całokształt wzajemnych relacji między głównymi partnerami społecznymi, tj. pomiędzy związkami zawodowymi i organizacjami pracodawców, oraz ich stosunki (dwustronne lub trójstronne) z organami państwowymi, takimi jak rząd i jego agendy, władze komunalne, samorząd lokalny czy inne instytucje, wyrażające się w mechanizmach rokowań, układów i porozumień oraz w rozwiązywaniu sporów zbiorowych.
Strony dialogu społecznego
Partnerzy dialogu społecznego, określani jako podmioty zbiorowych stosunków pracy, tworzą poprzez swoje przedstawicielstwa strony dialogu społecznego, i tak:
W wojewódzkich komisjach dialogu społecznego wyróżnia się dodatkowo stronę samorządową, która składa się z reprezentantów marszałka województwa.
Przedmiot dialogu społecznego
Przedmiotem dialogu społecznego (tradycyjnie rozumianego) jest wspólne kształtowanie stosunków zawodowych, warunków pracy, płac, świadczeń socjalnych, a także innych zagadnień polityki gospodarczej, będących przedmiotem zainteresowania i kompetencji wszystkich stron oraz stosunków między partnerami i ich wzajemnych zobowiązań.
Dialog partnerów społecznych nie zastępuje rządu ani parlamentu w procesie podejmowania decyzji w państwie. Procedura ta pozwala jednak na poszukiwanie praktycznego konsensusu i wyważenie decyzji, co ułatwia ich społeczną akceptację.
Warunki dialogu społecznego
Warunkami dialogu społecznego istotnymi dla jego autentyczności i skuteczności są:
Poziomy / szczeble dialogu społecznego
Formy dialogu społecznego
